Een wolk van een dochter – Over bekkenpijn na de zwangerschap als gevolg van een diastase

Voordat ik begin zal ik mezelf even introduceren. Mijn naam is Anne. Sinds Stefanie bij ons in 2009 kwam werken zijn we vriendinnen. Inmiddels delen we lief en leed. Er gaat heel wat data over en weer via de What’s App. Vorig jaar ben ik getrouwd met mijn jeugdliefde Hans en bleek ik nog net iets voor de bruiloft zwanger. Inmiddels zijn we de trotse ouders van een 6 maanden oude dochter, Kirsten.

Dat ik zo snel zwanger zou raken hadden mijn man en ik nooit durven dromen, ik had immers in mijn puberteit groeiremmers geslikt waardoor überhaupt zwanger raken nog een big issue zou kunnen worden. We zagen het dan ook als het mooiste huwelijkscadeau ooit. Van de bijna standaard zwangerschapskwaaltjes zoals misselijkheid en vermoeidheid had ik geen last. Alleen die opgezette slijmvliezen in mijn neus waren wel irritant en tegen het einde van mijn zwangerschap smaakte alles zuur. En ja, ook ik kampte met bekkenpijn. Plotseling, uit het niets. Ik weet het nog heel goed. Het was rond de zesde maand, stond bij mijn zus in de keuken en ineens een stekende pijn rechts van mijn stuitje. Ik dacht zelf aan spit. Dit had ik immers net voor de bruiloft ook nog gehad. Maar toen ik de pijn aan Stefanie uit had gelegd, kwam de keiharde waarheid. Ze zei “Lieverd, dat is je bekken”. Wat volgde waren vier sessies bekkenfysiotherapie waardoor ik kon omgaan met de pijn. Twee maanden voor de bevalling gingen we nog een weekend weg en hees ik mezelf nog uit de badkuip. En ik heb gewerkt tot vier weken voor de uitgerekende datum. Ik was de baas over de pijn.

Mijn verloskundige bleef tijdens mijn zwangerschap stug volhouden dat onze dochter maximaal 3500 gram zou wegen. Zelf vond ik dat wat vreemd, omdat ikzelf met mijn 1.81 meter niet echt klein van stuk ben. Zonder groeiremmers zou ik zelfs extreem lang zijn voor een vrouw. Ok, de baby had aan het begin van mijn verlof nog wel een groeispurt gemaakt, maar de bevalling eerder op gang brengen, zoals eerder gezegd, was echt niet nodig volgens haar. Een 3800 gram zou echt de max zijn. Bijna een week na de uitgerekende datum werd ik ingeleid. Mijn bloeddruk liep veel te snel op. Gelukkig maar ook, want mijn buik was in de laatste weken echt gigantisch  groot geworden. Toen mijn vliezen werden gebroken kwam er naar zeggen van de arts assistent een golfslagbad van vruchtwater over haar heen. Ik dacht dat dat de grote buik verklaarde, maar dat bleek pas de helft. Toen mijn dochter werd geboren, zag ik direct dat zij nooit maar 3800 gram kon wegen. Ze was lang, heel lang. Uiteindelijk bleek ze 4225 gram en 55 cm. Ze was uiteraard de mooiste baby die ik ooit had gezien.

Na een aantal dagen in het ziekenhuis, een week kraamzorg en nog eens een week vertroeteling van mijn man voelde ik me top. Geen maagzuur meer, geen zware buik meer meeslepen. En mijn dochter en ik gingen samen onze woonplaats verkennen. Afgelopen februari was een prachtige maand; fris, droog en zonnig. Dus met de benenwagen gingen we er vandoor. Maar hé, wat deed die vervelende pijn opeens in bil, en dit keer aan de linkerkant. Met een paar aanpassingen ben ik hem zo weer de baas, dacht ik. In eerste instantie heb ik niemand verteld over de pijn. Ik hoopte dat het weg zou gaan. Dat ik niet weer over de pijn hoefde te zeuren. Ik wilde zoveel gaan doen met mijn dochter, mijn trots. Maar het werd alleen maar erger. Het was voor mij een hele stap om er aan toe te moeten geven… maar de bekkenpijn was terug en dit keer veel erger.

Terug naar de bekkenfysiotherapeut voelde als een flinke stap terug. Daar zat ik weer, maar wel hoopvol. De bekkenfysiotherapeut gaf echter aan eerst te willen voelen aan de buikspieren. Vreemd, dacht ik. Maar ik zal nooit meer haar gezicht vergeten. Ze schrok en keek behoorlijk ernstig. Ze had de oorzaak van de bekkenpijn direct gevonden. Door de hoeveelheid vruchtwater en de lengte van mijn dochter waren mijn middelste buikspieren opgerekt. Hierdoor was een ernstige diastase (wijken van de middelste buikspieren) ontstaan. In tegenstelling tot de eerdere bekkenpijn was dit geen hormonale kwestie meer. Mijn bekkenfysiotherapeut legde uit dat door de afwijking in de buikspieren de rugspieren de functie van de buikspieren overnemen. Hierdoor raken deze overbelast en krijgt je bekken geen of onvoldoende mogelijkheid om te herstellen.

Ben je benieuwd welke invloed de bekkenpijn tot nu toe op mijn leven heeft gehad? Lees dan ook mijn volgende Gastblog. Ik ben heel benieuwd of er hier ook andere vrouwen zijn die bekend zijn met bekkenpijn door een diastase.

3 comments

  1. Angelique says:

    Ik heb ook een diastase en al sinds 12 WK’s zwangerschap bekkenpijn. Het is nu meer dan 2 jaar geleden dat ik ben bevallen dmv keizersnede. Mijn dochter was 9,5 pond en ik was 30+ kg aangekomen. Ik heb veel klachten die niemand weet te verklaren. Heel erg pijn onderrug, kan niet langer dan 5 min staan. Doortrekking in 1 been. Wandelen gaat moeizaam. Graag zou ik in contact met je willen komen als dat mogelijk is.
    Groeten,
    Angelique

Geef een reactie