Sloopkogels, hulp accepteren en bekkenklachten.

Nu sinds een week of twee weer heel erg last van mijn bekken. Ik probeer er niet teveel aandacht aan te geven, maar op sommige momenten zou ik het liefst met servies gaan gooien en zou het fijn zijn als ik iemand er op zou kunnen aanspreken ‘hé! Los het is op voor mij! ‘ maar goed… beiden niet echt een oplossing al zou een nieuw servies ook wel leuk zijn :-p

Ik probeer steeds de grens op te zoeken maar vooral ook de balans te behouden in wat wel kan en wat niet kan. Dat is iets wat ik moeilijk vind. Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste college van de coachopleiding gevolgd. Daar was een klasgenoot die vertelde dat ze de balans bewaakt door voor iedere afspraak in haar agenda (met haar zelf of een ander) een + of een – te zetten. Aan het eind van de week moet het gemiddelde neutraal of positief zijn. Ik vond het een briljant idee en ga dat eens proberen. Kijken of het voor mij werkt. En dan niet om er voor te zorgen dat ik niet te veel belastende dingen doe, maar vooral om te bewaken dat ik leuke dingen blijf doen! Want ik geloof er nog steeds heilig in dat mijn lichaam er bij gebaat is dat mijn psychisch welzijn goed is. Dus juist die leuke dingen zijn belangrijk om te blijven doen.

Afgelopen weekend heb ik een gesprek gehad met Maarten over de verdeling in het huishouden. Het heeft me behoorlijk veel moeite gekost om te zeggen dat ik dingen niet goed kan doen. Nu is het zo dat ik het enorm heb getroffen met mijn lieve man en dat hij me altijd wil helpen dus dat is fijn. Maar toch voelt het niet fijn om te zeggen dat ik iets niet kan. Van het weekend is het me ook zo waar gelukt om iets uit handen te geven. Toen bedacht ik steeds ‘als er Hulp geboden wordt zal ik die toch moeten accepteren’ want zo lang ik blijf zeggen ‘Nee ik doe het wel’ of ‘nee hoor je kunt niets doen voor me’ blijf ik het allemaal zelf doen.

Iets wat me steeds meer duidelijk wordt is dat het onmogelijk is om een perfecte moeder, vrouw, vriendin, dochter, schoondochter, collega, medewerker en student te zijn. Perfectie blijkt überhaupt een utopie. Mijn voornemen is om te kijken naar wat goed is voor mij en daarnaast naar wat goed is voor mijn gezin.

Tijdens de laatste training die ik heb gehad zei de trainer (coach) ieder mens zal een paar trauma’s meemaken in zijn of haar leven, de lessen keren terug tot je er van geleerd hebt. En totdat je het geleerd hebt blijft die sloopkogel in je leven komen. Ik heb daar over nagedacht en besloten dat de bekkeninstabiliteit mijn laatste mokerslag op het gebied van mezelf wegcijferen en controle houden moet zijn. Dat wil ik. En nu ben ik me er van bewust dat het wellicht anders loopt, maar dit is mijn streven. En ik vind het een mooi streven!

Wat zijn de wijze lessen die jij hebt geleerd van je bekkenklachten?

3 comments

  1. Eliza says:

    Dat wat jij hier boven hebt geschreven, is nu ook precies mijn les!
    Dat besefte ik me gisteren pas, dus ik vind het erg toevallig om precies dezelfde woorden te lezen als die ik gisteren zelf gebruikte.. 😉
    Ben jij er inmiddels wat “beter” in geworden?

    • Stefanie says:

      Hoi Eliza, dank je voor je reactie. Wat naar voor je dat je er zo’n last van hebt. Ik ben er inmiddels veel beter in geworden en merk ook erg goed verschil! Ik heb inmiddels vier weken geen pijn. Wat erg lang achter elkaar is voor mij. Ik kan zelfs weer op de grond zitten na twee jaar!

      Wat ik er vooral van heb geleerd is doe waar jij je goed bij voelt. Wat denk je zelf bij de oefeningen? Hoe voel je je er bij als je de oefeningen niet kunt doen? Wat denk je dan? Je mag me eventueel ook mailen als je dat handiger vindt. Stefanieveld@gmail.com

      Sterkte!

      Groetjes Stefanie

Geef een reactie