Ik schiet in mijn angst, bang voor bekkenpijn bij mijn tweede zwangerschap.

Deze blog schreef ik een paar dagen nadat ik wist dat ik zwanger was. Het is dus inmiddels weer een tijdje geleden.

Angst voor tweede zwangerschap
Ik schiet in mijn angst…Precies een week geleden begon de vermoeidheid, toen kwam er bij dat ik me ’s avonds misselijk voelde en om het vermoeden compleet te maken, ik had geen trek meer in koffie na het avondeten terwijl dat bakje koffie me normaliter heilig is! Exact twee weken geleden hebben mijn lieve man en en ik een gesprek gehad over een tweede kindje, veel twijfel, een weekend van emoties (vooral veel angst en confrontatie met mijn ontwikkelpunten en angsten aan mijn kant) en een blijde beslissing om er voor te gaan! Dat de bekkenklachten in alle hevigheid terug kunnen komen,  ja.. daar hou ik rekening mee. Maar zou dat erger zijn dan een kinderwens m.b.t. een tweede kindje die nooit meer in vervulling zou gaan? Zeker niet!!!Nu vier dagen geleden waren de symptomen zo sterk dat ik dacht… nee t zal toch zeker niet? En verschillende testen bevestigden mijn vermoeden! Wij verwachten ons tweede kindje!!! Helemaal happy, op een roze wolk, in de zevende hemel! Ik kon de hele wereld aan!

De bekkenklachten zijn terug
Tot vandaag, vannacht een steek in mijn been, vanochtend minder goed kunnen lopen en vanmiddag vroeg ik me bezorgd af of ik wel zelfstandig thuis zou kunnen komen vanuit werk. Vanochtend getwijfeld of ik wel op kantoor moest werken, toch weer de belangen van de organisatie voor mijn eigen belangen laten gaan (bewuste keuze, nu realiseer ik me enorm van mijn keuze een keuze is voor de pijn van het ‘falen’ -zoals ik het voor mezelf zie – ontwijk. Niet bedenk ‘wat is goed voor mij?’ Maar ‘ik denk dat de organisatie dit en dit van mij verwacht’). Ik voel me ontzettend zenuwachtig onder deze conclusie. Wil er graag iets mee doen maar weet niet hoe…

Wijze beslissing m.b.t. bekkenklachten. GRENZEN STELLEN!
Gisteren twee boeken besteld met oefeningen die me er hopelijk bij gaan helpen… Ik voel me bang, bang om niet gewaardeerd te worden, bang om iets te missen op werk, bang om de controle kwijt te raken (I know… loslaten is en blijft het sleutelwoord), bang om niet aan verwachtingen te kunnen doen, bang om niet goed voor thijs te kunnen zorgen, hem niet te kunnen knuffelen en niet met hem te kunnen spelen, bang om zijn tweede jaar te missen en de opvoeding te moeten afstaan, nu ik dit schrijf voel ik de pijn in mijn buik, een knoop en stromen de tranen over mijn wangen. Het voelt dubbel, angstig maar ook bevrijdend om het zo op te kunnen schrijven. Alsof de woorden ervoor zorgen dat ik nu echt weet wat me te doen staat.. grenzen stellen. Echt grenzen stellen en mijn waarden nastreven, genieten van mijn mannen en mijn zwangerschap en trots zijn op dat wat ik nu doe. Moeder zijn van een onzettend mooie zoon en in mij een heel mooi wondertje laten groeien. Want is er iets mooiers dan dat?

Bekkenklachten, 20 weken zwanger, de balans opmaken!

Hoe is mijn ervaring met mijn tweede zwangerschap tot nu toe?

Geen bekkenband en geen krukken!
Morgen zitten we alweer op de helft, 20 weken. Nog steeds loop ik zonder krukken en zonder bekkenband. Wel flink wat stappen terug moeten doen, minder werken, huishouden ligt nu bij manlief en wat vaker mijn moeder inschakelen om zich te ontfermen over een kleine stuiterbal. Daarnaast zeg ik wat vaker nee op gezellige plannen (en minder gezellige ), zodat ik wat meer kan rusten. Kortom, ik vraag een stuk minder van mezelf en luister beter naar de signalen van mijn lichaam.

Begeleiding door psychotherapeut, een ommezwaai in mijn mindset!
Wat me hierin heel erg heeft geholpen is de begeleiding van een psychotherapeut. Zij heeft me geleerd de bekkenklachten te zien als één van de vele onderdelen van mij. Dus dat ik zie dat ik niet alleen bekkenklachten ben. En dat ik niet minder waard ben omdat ik bekkenklachten heb en dat het niet erg is dat ik niet alles kan doen. Dat is namelijk hoe het voor mij wel eens voelde. Vaak voelde. Als falen. Bang de waardering te missen van anderen als ik mijn grenzen en behoeften duidelijk aangaf. En het niet willen accepteren dat de klachten er zijn en om die reden keihard tegenaan schoppen. Lees:niet naar mijn lichaam luisteren en mijn grenzen flink overschrijden. Stap voor stap zie ik hierin verbetering.

Bekkenklachten, 20 weken zwanger, de balans opmaken!

Naast de begeleiding en meer rust nemen helpt het me ook erg om te proberen (echt…. oefening baart kunst en ook ik heb nog veel oefening nodig ) om in het hier en nu te blijven. Ik weet nu niet hoe de dag van morgen eruit ziet en dat zien we morgen wel weer. Natuurlijk heb ik wel eens een ‘terugval’ , een baal moment, even flink uithuilen, boos worden, er over praten en lekker zeuren en dan mezelf herpakken en de aandacht weer op het hier en nu vestigen. Dan heb ik gewoon even behoefte aan een bemoedigende ‘ik vind het erg vervelend voor je lieverd!’ van mijn man of een vriendin en dan kan ik er weer tegenaan.

Moederschap, zwangerschap èn bekkenklachten.
Waar ik op dit moment wel heel erg veel moeite mee heb is dat de combinatie van zwangerschap, bekkenklachten en moederschap me soms zwaar valt. Ik ben erg moe door de zwangerschap en heb daardoor sneller last van mijn bekken. Thijs is nu bijna een week ziek en ik merk dat dat opbreekt. ’s nachts is hij veel wakker en wil hij bij me liggen. Zoals je zult begrijpen wil ik graag voor hem zorgen een hem troosten. Afgelopen nacht had ik zoveel last van mijn bekken dat hij eigenlijk niet bij me kon liggen. Bij iedere beweging trok er een enorme pijnscheut door mijn lichaam. Dit is precies waar ik aan het begin van mijn zwangerschap zo bang voor was. Ik merkte wel dat het me hielp om er aan te denken dat de situatie nu niet anders is en gelukkig is mijn man er ook om voor Thijs te zorgen ’s nachts, maar ik kan Thijs op zo’n moment niet bieden wat ik zou willen qua troosten.

Doordat ik nu veel thuis ben merk ik dat de beweging ook af neemt. Terwijl ik weet hoe belangrijk dat is. Want van de hele dag liggen en zitten wordt geen enkel lichaam beter denk ik zo! Dus nu een paar dagen gefietst. Wat erg goed gaat. Lopen gaat echt stukken minder goed, maar goed… met dit lekkere weer is een klein fietstochtje geen straf 

Voor mij is dit een nieuw leermoment, een moment om ook dan in het hier en nu te zijn en los te laten. Nog steeds af en toe zoeken naar balans, maar ik vind steeds beter mijn weg in het land der bekkenklachten.

Straks na mijn verlof zal ik me waarschijnlijk gaan oriënteren op een baan dichterbij huis. Zodat de reistijd me ook niet zo opbreekt. Iedere dag minimaal 2,5 uur reizen is teveel…

Na de geboorte van ons tweede wondertje
Waar ik de laatste dagen wel ook veel aan dacht is of ik dit hierna nog een keer zou willen doen, ik weet het niet… als we straks twee mooie gezonde kindjes hebben ben ik blij. Maar je weet maar nooit, wellicht over een paar jaar. Het herstel in het ziekenhuis verliep voor deze zwangerschap erg goed. Ook daar heb ik nog heel veel vertrouwen in voor straks na de bevalling. Ik denk dat met voldoende rust en de juiste oefeningen en begeleiding de klachten weer net zo goed zullen afnemen als voor mijn zwangerschap. Ook denk ik dat de wetenschap dat de klachten niet meteen weg zullen zijn na de bevalling me zal helpen om realistisch te kunnen blijven kijken naar wat haalbaar is en wat niet en daarmee mijn grenzen goed te kunnen bewaken.

Groetjes Stefanie

P.s. Wil jij jouw verhaal delen? Laat een berichtje achter! Of stuur een mail naarstefanieveld@gmail.com

Naar de bekkenbodempoli voor bekkenklachten.

Mijn eerste afspraak bij de bekkenbodempoli.

Sinds kort ga ik naar de bekkenbodempoli voor bekkenklachten. Nu drie weken geleden dat ik mijn eerste afspraak had. Twee specialisten gesproken en pas daar, in het ziekenhuis, merkte ik hoe ik me echt voel onder de klachten, ook als ze even weg zijn, en wat het met me doet. Ik durfde een nieuw stukje aan te boren in het proces. Een stapje dichterbij acceptatie en hoe nu verder. Ik brak in tranen uit. De specialist in kwestie wist precies dat stukje in mij te raken wat ik zo moeilijk vind. Controle loslaten, hulp vragen, accepteren dat ik lichamelijk gezien nu niet alles kan en daarom vooral grenzen stellen. Het niet zien als falen omdat mijn lichaam me naar mijn idee tijdens mijn zwangerschap al in de steek liet (zo voelt het nog steeds voor mij. Jaloers op de dames onder ons die huppelend en fluitend door hun zwangerschap gingen en begrijp me niet verkeerd… ik gun iedereen een ontzettend mooie, gezonde en prettige zwangerschap!) maar daarnaast gevoelens niet durven toelaten omdat er in mijn directe omgeving mensen zijn die hun kindje verloren in vroeger of later stadium van hun zwangerschap. Denken ik mag niet te negatief zijn, het kan altijd erger, doe mij die bekkenklachten dan maar. De eerste afspraak bij de bekkenbodem poli gaf mij hoop. Het gevoel dat er naar mij geluisterd werd. Alsof ik de enige op de wereld ben met deze klachten, er werd gekeken naar mijn ervaring, de belemmeringen die ik ervaar en wat de specialisten voor mij kunnen betekenen.

De artsen van de bekkenbodempoli gaven advies.
Wat ik heb gehoord is dat ik mijn manier van bewegen teveel aanpas waarmee ik voorkom dat ik meer pijn zal krijgen. Dat werkt wellicht voor tijdens de zwangerschap, maar op een gegeven moment is normaal bewegen en ontspannen een must. Iets waar ik met de fysio in het ziekenhuis nu mee aan de slag ben. Het voelt heerlijk, oefeningen die makkelijk gedurende de alledaagse bezigheden kunnen, waar ik niet teveel over na hoef te denken en waar ik vooral erg blij mee ben, niet voor op de grond hoef te liggen. Daar krijg ik nog steeds meer pijn door. Voorlopig ook niet sporten, eerst de basis op orde.

Naar de bekkenbodempoli voor bekkenklachten1

Het bezoek aan de bekkenbodempoli geeft me hoop maar ik voel me ook bang.
Wat ik al eerder zei, ik voel me hoopvol, denk dat deze behandeling voor mij zal werken, maar merk dat ik ergens heel diep van binnen ook nog angst voel, angst dat ook deze behandeling niet zal aanslaan. Ik leefde eerst toe naar het einde van mijn zwangerschap in de hoop dat het dan minder zou zijn, vervolgens naar het einde van mijn zwangerschapsverlof en daarna naar de eerste verjaardag van Thijs. Helaas nu ruim een jaar na mijn bevalling, nog steeds bekkenklachten. Vandaar ook de angst dat deze behandeling niet zal aanslaan en dat ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt ben. Ik heb mezelf wel voorgenomen er volledig voor te gaan en andere zaken hiervoor op een lager pitje te zetten. En mocht dit niet werken.. Dan zou ik nog door kunnen naar het joint en spine center in Rotterdam. Maar ik hoop dat het zo ver niet hoeft te komen!

Bezoek aan de bedrijfsarts in verband met bekkenklachten.
Vandaag naar de bedrijfsarts geweest, ik heb twee weken niet of alleen thuis gewerkt, de week erna 6 uurtjes per dag en nu 7. Afgesproken dat dat even zo blijft, 21 uur per week en meer thuiswerken. Dit om bij te komen, op te laden, zodat ik genoeg energie heb voor deze behandeling. Over drie weken weer terug. De bedrijfsarts vroeg me of ik niet ontzettend moe ben, ik denk ja, maar dat hoort toch bij het moederschap? Toen hield hij me even een spiegel voor. ‘Je bent al meer dan een jaar aan het overleven, dat is wat ik zie! En je kunt nu je rust nemen tijdens deze behandeling of straks toch doorgaan naar het joint en spine center en daar dezelfde opdracht krijgen!’ Slik….

Wat neem ik mee van de eerste afspraak bij de bekkenbodempoli?
De belangrijkste boodschap die de specialisten in het ziekenhuis hadden is heb vertrouwen in je eigen lichaam, het is gemaakt om te bewegen en kan veel aan. Het heeft een zelf herstellend vermogen en dat ga ik aanboren! Hiermee sluit ik deze blog af. Ik ben blij dat ik terug ben gegaan naar de huisarts,  maar had deze stap achteraf gezien eerder willen zetten. Het voelt wrang dat ik anderhalf jaar gewerkt heb aan herstel, maar misschien toch net niet goed en met iets wat niet voor mij werkt. Maar goed, blik op de toekomst! Ik zie dit als een nieuwe mogelijkheid op herstel!

Ik ben benieuwd of er meer dames zijn die fysio hebben in het ziekenhuis of bekend zijn met de behandel methode van het joint en spine center.

Groetjes Stefanie

Sloopkogels, hulp accepteren en bekkenklachten.

Nu sinds een week of twee weer heel erg last van mijn bekken. Ik probeer er niet teveel aandacht aan te geven, maar op sommige momenten zou ik het liefst met servies gaan gooien en zou het fijn zijn als ik iemand er op zou kunnen aanspreken ‘hé! Los het is op voor mij! ‘ maar goed… beiden niet echt een oplossing al zou een nieuw servies ook wel leuk zijn :-p

Ik probeer steeds de grens op te zoeken maar vooral ook de balans te behouden in wat wel kan en wat niet kan. Dat is iets wat ik moeilijk vind. Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste college van de coachopleiding gevolgd. Daar was een klasgenoot die vertelde dat ze de balans bewaakt door voor iedere afspraak in haar agenda (met haar zelf of een ander) een + of een – te zetten. Aan het eind van de week moet het gemiddelde neutraal of positief zijn. Ik vond het een briljant idee en ga dat eens proberen. Kijken of het voor mij werkt. En dan niet om er voor te zorgen dat ik niet te veel belastende dingen doe, maar vooral om te bewaken dat ik leuke dingen blijf doen! Want ik geloof er nog steeds heilig in dat mijn lichaam er bij gebaat is dat mijn psychisch welzijn goed is. Dus juist die leuke dingen zijn belangrijk om te blijven doen.

Afgelopen weekend heb ik een gesprek gehad met Maarten over de verdeling in het huishouden. Het heeft me behoorlijk veel moeite gekost om te zeggen dat ik dingen niet goed kan doen. Nu is het zo dat ik het enorm heb getroffen met mijn lieve man en dat hij me altijd wil helpen dus dat is fijn. Maar toch voelt het niet fijn om te zeggen dat ik iets niet kan. Van het weekend is het me ook zo waar gelukt om iets uit handen te geven. Toen bedacht ik steeds ‘als er Hulp geboden wordt zal ik die toch moeten accepteren’ want zo lang ik blijf zeggen ‘Nee ik doe het wel’ of ‘nee hoor je kunt niets doen voor me’ blijf ik het allemaal zelf doen.

Iets wat me steeds meer duidelijk wordt is dat het onmogelijk is om een perfecte moeder, vrouw, vriendin, dochter, schoondochter, collega, medewerker en student te zijn. Perfectie blijkt überhaupt een utopie. Mijn voornemen is om te kijken naar wat goed is voor mij en daarnaast naar wat goed is voor mijn gezin.

Tijdens de laatste training die ik heb gehad zei de trainer (coach) ieder mens zal een paar trauma’s meemaken in zijn of haar leven, de lessen keren terug tot je er van geleerd hebt. En totdat je het geleerd hebt blijft die sloopkogel in je leven komen. Ik heb daar over nagedacht en besloten dat de bekkeninstabiliteit mijn laatste mokerslag op het gebied van mezelf wegcijferen en controle houden moet zijn. Dat wil ik. En nu ben ik me er van bewust dat het wellicht anders loopt, maar dit is mijn streven. En ik vind het een mooi streven!

Wat zijn de wijze lessen die jij hebt geleerd van je bekkenklachten?

Gemengde gevoelens, trots en blijdschap vs teleurstelling (@^&#&^# bekkenpijn!!!!)

IMG_21872649984481

Afgelopen woensdag is Thijs één geworden!!! Ik had op 3 september enorm gemengde gevoelens. Ten eerste ik enorm trots op mijn mannetje omdat hij zo goed gegroeid is en zoveel nieuwe dingen kan en trots op mijn man en mijzelf omdat wij ons enorm ontwikkeld hebben op het gebied van ouderschap en vertrouwen, maar ook een nieuwe balans hebben weten te vinden in ons leven!

Anderzijds voelde ik me erg teleurgesteld. Teleurgesteld omdat me bij de cursussen die ik gevolgd heb tijdens mijn zwangerschap en in alle mooie boekjes verteld is dat de bekkenklachten na de bevalling echt snel minder zouden zijn en dat ik me met een jaar na de bevalling echt weer mezelf zou voelen en geen pijn meer zou hebben. Niets is minder waar… de laatste tijd lijken de pijnklachen weer erger te worden. Vorige week na een korte wandeling met Thijs en mijn moeder kon ik bijna geen stap meer verzetten en heb ik mijn vader moeten vragen mijn schoenen uit te trekken. Van de week schoot de pijn weer door mijn bil bij het stofzuigen (een dagelijkse bezigheid met twee katten en een mannetje dat het huis op handen en voeten onveilig maakt). Ik baalde er zo enorm van en begon weer te denken aan het ‘wat als het niet meer over gaat senario’ en besprak dit met mijn man. Gevolg was dat we toch besloten om maar eens terug te gaan naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Misschien is het geen bekkeninstabiliteit? Of speelt er nog iets anders mee?
Vandeweek een bezoek aan de huisarts. Nu een doorverwijzing naar de bekkenbodem poli. Gigantische vragenlijst ingevuld, waarbij ik me tijdens het invullen pas echt realiseerde hoe erg de bekkenklachten nog invloed hebben op wat ik wel en niet doe, op de keuzes die ik maak…

Nu afwachten op een uitnodiging voor de bekkenbodem poli. Zijn er dames die ervaring hebben met deze poli?