De strijd tegen bekkenklachten vs. samenwerken met bekkenklachten

Balans vinden in de nieuwe situatie. 

Na een weekje van woede, angst en teleurstelling is het tijd om mezelf weer te herpakken. Want laten we eerlijk zijn.. Boos blijven heeft geen zin, daar wordt de situatie niet beter van, het is niet gezellig voor mijn gezin en ik word er zelf ook alles behalve blij van. Maar ik heb mijn emoties de ruimte gegeven, waardoor ik me nu weer wat rustiger voel en wat beter kan relativeren. Dus… Time for action!

Wat heb ik geleerd?

De fysio in het ziekenhuis heeft het ontelbare keren tegen me gezegd, NIET BANG ZIJN VOOR DE PIJN! Makkelijker gezegd dan gedaan, gezien het feit dat ik het idee heb dat ik door mijn hoeven zak als ik opsta uit bed omdat het zo godsgruwelijk veel pijn doet. Maar goed, de afgelopen twee dagen toch braaf naar hem geluisterd. En door de pijn heen gegaan, niks uitstellen, maar ‘gewoon’ mijn ontspanning vinden en voelen en dan gaan. En verrek! Het werkt nog ook, ook bij deze intensiteit van pijn. Dus om het lot nog even verder te tarten gisteren op de fiets gestapt (lees: fiets met trapondersteuning anders zou ik het niet aandurven) om voor moederdag op de koffie te gaan bij mijn schoonouders. En ook dat ging wonder boven wonder heel erg goed. Het voelde ontzettend fijn om even te kunnen bewegen zonder pijn (lopen gaat niet bepaald lekker). Het gaf me vertrouwen en ook tijdens deze zwangerschap voelt de mogelijkheid om te kunnen fietsen als een enorme uitbreiding van mijn wereld. Jeeeeej! Voelt toch fijn om buiten ons adres om ook de wereld te kunnen bewonderen ūüėČ Wat ik ook sinds twee dagen doe is oefeningen onder de douche, dat een warme douche me heel erg helpt te ontspannen wist ik al, maar ik besloot eens te proberen of ik ook onder de douche wat meer kon bewegen. En ook dat lukte! Veel minder pijn onder de douche en meteen een mooie gelegenheid om mijn rug en bekken wat beweging te geven. Want die beweging schijnt toch echt nog steeds het wondermiddel te zijn!

Pijnmedicatie.

Nu ik wat meer berusting heb gevonden in hoe het nu is, voel ik ook niet zo sterk meer de behoefte om te beginnen met andere pijnmedicatie. Tuurlijk.. de pijn is nog steeds niet grappig. Maar het idee dat ik nu zelf actief iets kan doen (fietsen, oefeningen onder de douche) helpt erg goed mee en maakt het mentaal een stuk minder erg voor mij. De strijd tegen bekkenklachten vs. samenwerken met bekkenklachten
Genieten van de kleine dingen.

Ik schreef het al eerder, maar pas het nu nog meer toe… Wat me het meeste aan mijn hart ging en me het zwaarste viel is dat ik niet met Thijs kan doen wat ik eigenlijk zou willen doen. Bijvoorbeeld met de Duplo spelen, of in de zandbak zitten (nu vraag ik me af of ik het wel had gekund in een ‘normale’ zwangere toestand), hem optillen als hij verdrietig is of gewoon een knuffel nodig heeft. Het idee dat Thijs vaker bij opa en oma is (uiteraard kan ik me geen betere plek wensen, maar toch.. . Ik zorg graag zelf voor mijn lieve zoontje ūüėČ ) , mijn man intensiever voor Thijs moet zorgen als hij thuis is en dat ik hem dat niet kan bieden vind ik niet leuk. Ik kies nu bewust de momenten uit om qality time met Thijs door te brengen op de momenten waarop dat goed kan. Bijvoorbeeld samen douchen en voor moederdag heb ik spulletjes gevraagd die ik op dit moment samen met Thijs kan gebruiken. Dus we hebben gisteren heerlijk samen geknutseld met klei! Ook kies ik er voor om soms bewust maar wat meer pijn te voelen als ik Thijs dan wel kan knuffelen. En oooooooh wat voel ik me blij en gelukkig met twee van die lieve armpjes om mijn nek! Dan weet ik weer goed waar we het voor doen en dat we straks twee van die wondertjes in ons gezin hebben!

De strijd tegen bekkenklachten vs. samenwerken met bekkenklachten

Boos op de bekkenklachten!!!

Terugkeer bekkenklachten
Ik lig nu in bed. Alles wat ik de laatste tijd heb geleerd even vergetend. Boos op mijn lichaam, boos op de situatie. Vandaag 28 weken zwanger en enorm veel last van mijn bekken. Al een paar dagen kan ik niet meer zelf uit de voeten. De bekkenpijn is in alle hevigheid terug. En niet in de minste vorm ook. Compleet met nagenoeg niet kunnen lopen, schoenen en broek niet aan kunnen doen, bijna niet zelf kunnen opstaan en in bed komen. Om nog maar niet te spreken over de taken en mooie verantwoordelijkheden die bij het moederschap horen. Thijs niet kunnen tillen was lastig en vond ik al niet leuk. Nu is het inmiddels zo ver dat hij niet op mijn schoot kan zitten omdat dat teveel pijn doet. Zelfs naast me zitten gaat niet omdat ik niet op de bank kan zitten. Het breekt mijn hart om er niet voor hem te kunnen zijn op de manier waarop ik dat wil. Een klein mannetje dat zijn moeder nodig heeft en helemaal niets van de situatie begrijpt.

boosopbekkenklachten

Spoed afspraak het ziekenhuis
Gisteren naar de fysio in het ziekenhuis geweest in de hoop dat de pijn veroorzaakt werd door een beknelde zenuw. Maar helaas… De fysio heeft me nog wat tips gegeven om mijn bekken en rug in beweging te houden. En verder helaas naar huis met lege handen. Manueel behandelen is te belastend omdat de klachten al zo heftig zijn.

Pijnmedicatie bij bekkenklachten
Ook de huisarts gebeld om te overleggen over een hogere dosis paracetamol. Ik ga nu 8 per dag proberen, maar eigenlijk vinden ze dat teveel.

Hoe nu verder?
Nog zeker 12 weken te gaan, en nu naar een paar dagen ben ik al helemaal gesloopt. Gesloopt door het slaapgebrek¬† (wat ook weer tegenwerkt aan het herstel) en de emoties die me parten spelen. Ik weet nu gewoon echt niet hoe het verder moet. Steeds probeer ik het te relativeren. ‘Er zijn ergere dingen’ en ‘misschien is het morgen weer anders’ maar ondertussen ben ik de minuten op de klok aan het wegkijken.. en denk ik steeds ‘weer iets minder tijd tot aan de bevalling ‘. Tegenover anderen probeer ik me groot te houden, zeg ik dat het een kwestie van weer wennen aan de pijn is en het zoeken naar een nieuwe balans. Daar geloofde ik gisteren zelf ook nog wel in. Omdat de pijn iets leek af te zakken. Maar vandaag is het veel erger en verlies ik het vertrouwen in mijn lichaam meer en meer…

Dus voor nu zoeken naar de dingen waar ik van kan genieten zonder dat het te belastend is. Douchen is heerlijk voor de ontspanning dus dan maar lekker samen met Thijs! Verder even zitten dan weer lopen, goed afwisselen om mijn rug soepel te houden maar ook voldoende rust te hebben.

En nadenken over hoe we het de komende tijd gaan doen. Op maandag en dinsdag is Thijs onder de pannen, woensdag ‘papa dag’ en donderdag en vrijdag hebben we een andere oplossing nodig. Mijn man werkt op die dagen en na een uurtje alleen met Thijs vanochtend bleek dat dat echt niet gaat lukken.

Ik hoop nog steeds vurig dat de klachten minder zullen worden, met voldoende rust en gepaste beweging. Maar hou rekening met de mogelijkheid dat dat niet zo is. Voor nu een week lang 8 paracetamol per dag gebruiken, kijken hoe dat gaat en anders in gesprek over andere mogelijkheden met betrekking tot pijnbestrijding. Heeft iemand daar ervaring mee?

Groetjes Stefanie

Kantelpunt in bekkenklachten

Toch weer last van bekkenpijn…¬†
Gisteren was mijn bekken al de hele dag gevoelig, dus extra opgelet met tillen en rust nemen. In ieder geval… een poging gedaan. Manlief is druk bezig met de babykamer en had gisteren een uitje. Dus het hele weekend veel samen met Thijs geweest. Nu na vier dagen voor Thijs zorgen merk ik dat dat toch echt teveel energie kost en dat het me opbreekt. Vannacht geen oog dicht gedaan door de pijn en vandaag zakte voor het eerst deze zwangerschap de moed me in de schoenen toen ik op moest staan van de bank. Geloof me het is veel minder erg dan dat het geweest is, maar ik durfde niet op te staan. Bang voor de steek in mijn bil en been die zou volgen. Na een kwartier toch op gestaan en uiteraard is het gelukt. Maar man man man wat kan ik balen van die bekkenpijn… kwaad ga ik me er van voelen! Vanavond ook voor het eerst sinds bijna 2 jaar opgezien tegen het naar bed gaan. Weten dat ik misschien geen fijne houding zou kunnen vinden om te slapen en weten dat ik daardoor mogelijk weer een beroerde nachtrust zal gaan hebben… We zullen het gaan beleven! Na een warme douche en een blik op een heerlijk slapende peuter (zien waar ik het voor doe is ook een heel goed medicijn!¬†¬†‚̧) nu in bed. Niet teveel bewegen en ontspannen.. oefeningen van de psychotherapeut loslaten op mijn ‘beren’ en hopen op het beste!

Hoe nu verder? Wat helpt?
Wat ook heeft geholpen vandaag is dat Thijs naar een vriendin was, onze gastouder. En dat ik vanochtend braaf op de fiets ben gegaan om hem weg te brengen en vanmiddag ook weer braaf op de fiets stapte om hem op te halen. Bewegen is goed… dat probeer ik maar te onthouden. Maar soms is het verdomd lastig om ook echt te geloven dat het goed voor me is. Helemaal als ik dan zo’n moment heb dat ik eigenlijk denk ‘ik breng de laatste drie maanden van de zwangerschap wel op de bank door’¬†¬†terwijl dat ook eigenlijk niet lekker zit trouwens… Want op dagen als deze kan ik me ook niet goed ontspannen¬† tijdens het zitten. Al met al weer een dag voorbij. Weer even letten op de balans en voldoende rust nemen, hulp vragen en accepteren en genieten van de dingen de dingen die wel gaan (lees: knuffelen, heel veel knuffelen met Thijs¬†).

kantelpunt in bekkenklachten

Iets om te onthouden: 
Probeer het idee dat je eigenlijk iets anders wilde doen los te laten en te genieten van wat er wel is.

GEEN Bekkenklachten en 9 weken zwanger

Geen last van bekkenklachten, 9 weken zwanger! Een overwinning om te vieren met taart!
Het is al weer even geleden dat ik en blog heb geschreven. Wat eigenlijk heel positief is omdat dat voor mij betekent dat het erg goed met me gaat! Ik ben inmiddels bijna 9 weken zwanger en heb nu al 4 weken geen last van mijn bekken! Sterker nog… Het is in tijden niet meer zo goed geweest! Ik kan weer op de grond zitten, met Thijs spelen, wandelen en dat zonder pijn! De laatste keer dat ik me zo goed voelde was toen ik ongeveer 12 weken zwanger was van Thijs, nu dus bijna twee jaar geleden. Ik ben er erg blij mee en heb besloten om morgen een taart te maken om het te vieren!!! Ik ben ook erg trots op mezelf.

geenbekkenklachten9wekenzwanger

Wat heeft me geholpen? En alle bijkomende emoties.
De dingen die mij denk ik geholpen hebben zijn de oefeningen die ik vanuit de fysio in het ziekenhuis mee krijg, mijn lieve man die bijna het hele huishouden op zich heeft genomen (in ieder geval de zware klussen als stofzuigen, dweilen en de badkamer en wc) en mijn gezonde verstand! En dat laatste heeft er voor gezorgd dat ik beter naar mijn lichaam ben gaan luisteren en nu echt veel meer rust neem. Daarnaast laat ik Thijs zoveel mogelijk zelf lopen zodat ik niet veel hoef te tillen, wat ook heel erg scheelt. Ik ben zo ontzettend blij! Soms overvalt dat gevoel me en kan ik er bijna van gaan huilen! Ik vind het nog steeds erg spannend omdat er ergens in mijn achterhoofd nog een stemmetje zit wat zegt:’het kan terugkomen, en dan zelfs erger! Geniet er maar niet teveel van.. straks word je teleurgesteld!’ Dit is iets waar ik nu hard mee aan het werk ben. Ik zie steeds beter in dat ik van mijn zwangerschap van Thijs en de periode erna erg veel geleerd heb. Ik ben wat minder streng voor mezelf geworden, ik bedoel… let’s face it! Een zwangerschap is ook een aanslag op je lichaam, en rust is daarbij belangrijk! Hulp accepteren lukt ook al steeds beter, onmisbaar puntje ūüėČ Al met al heb ik er vertrouwen in! En ik geniet nu heerlijk van de wandelingen, het op de grond zitten, het rennen voor de trein, met Thijs dansen op muziek van de big bugs band en het kruipen door de woonkamer! Al dat soort momenten voelen als een overwinning, als een cadeautje en ik heb het idee dat ik er extra van geniet! Ik vier de successen en ben trots op mezelf! Groetjes Stefanie

 

Wil jij ook met ons delen hoe het met jou gaat? Laat een berichtje achter of stuur een mail naar stefanieveld@gmail.com

Bekkenklachten en psychotherapie

Blog 25 maart 2015

Toch de invloed van goed en minder goed meubilair 
Daar lig ik, in bed. In eerste instantie enorm hard te hopen dat ik in slaap val. Moe genoeg, zeker weten moe genoeg… maar mijn bekken houdt me wakker.¬†
Vanavond gezellig een avondje bijgekletst met een vriendin. Een drankje gedaan bij een strandtent en gezeten op stoelen die blijkbaar geen goede match vormen met bekkenklachten 

Bij thuiskomst echt al flinke last en nu in bed helemaal. Ik maakte voor mezelf de overweging om er tegenaan te gaan schoppen, maar weet inmiddels dat dat niet helpt.. of om met mijn aandacht naar de pijn te gaan en mezelf te vertellen dat de pijn er mag zijn. Ik besloot om voor het laatste te gaan. Op mijn rug liggend visualiseerde ik hoe de pijn er uit ziet. Op dit moment een vuurbal met tentakels en aan de uiteinden van de tentakels zitten ballen met stekels die zich vasthaken in de rest van mijn linkerbeen. De kleur van de pijn is rood met oranje.

Bekkenklachten en psychotherapie

Eventjes helpt het om mijn aandacht op de pijn te vestigen, maar in slaap vallen doe ik er niet door. Ik bedenk me dat het is zoals het is en dat verzetten geen zin heeft. Dan dus maar deze blog schrijven. En ondertussen genieten van het getrappel van het kleine wondertje in mijn buik.

Boos worden op de situatie of er het beste van maken?
Er was een moment dat er door mijn gedachten schoot dat ik nog zeker 18 weken zwanger zal zijn en hoe ik die weken door moet gaan komen.  Maar wat er vlak daarna door mijn gedachten ging was dat iedere dag anders is en dat niemand in de toekomst kan kijken. Dat ik niet mijn bekkenklachten ben, maar dat de bekkenklachten een klein deel van mij zijn. En dat niet de bekkenklachten bepalen hoe mijn leven er uit ziet maar ikzelf! Door deze gedachte voel ik me krachtig en realiseer ik me maar weer eens dat ik enorm gegroeid ben in mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik mag er zijn, anderen waarderen me ook als ik minder vaak kan afspreken of als ik niet alles kan doen. Ik ben ook een leuke moeder als ik niet iedere middag over de grond kan kruipen en ik ben ook een leuke vrouw als ik vroeg naar bed ga omdat mijn lichaam behoefte heeft aan rust en ik naar die signalen luister. Het is goed om te luisteren naar mijn eigen behoeften en daarin keuzes te maken. Mezelf te respecteren, met alle kwaliteiten en valkuilen die bij mij horen, net als de lichamelijke klachten die in ervaar.

Mijn persoonlijke ontwikkeling, mindset m.b.t. bekkenklachten
Gisteren heb ik een gesprek gehad met mijn psychotherapeut. Zij vertelde me dat ze ziet dat ik enorm gegroeid ben, meer gegroeid ben in mijn ‘volwassen ik’ wat ik een erg mooi compliment vind en dankbaar in ontvangst heb genomen. Wat ik gisteren bedacht is dat de bekkenklachten minder heftig zijn de afgelopen tijd. En ik denk dat dat komt omdat ik weer een stapje verder ben in het proces om er mee om te gaan. Wellicht zijn de klachten niet minder geworden maar accepteer ik dat ze er zijn en zijn de klachten daarom en minder groot deel van mijn leven. Wie zal het zeggen? Voor nu ben ik er tevreden over!

Ik ben trots op mezelf! Trots op mijn ‘nieuwe’ ik. Trots op mijn ontwikkeling!

Wil jij jouw ontwikkeling delen? Laat een berichtje achter of stuur een mail naar stefanieveld@gmail.com