Loslaten is het sleutelwoord

Een blog over keuzes maken, perfectionisme en loslaten

loslaten van bekkeninstabiliteit bekkenpijn en bekkenklachten is het sleutelwoordIn onze maatschappij wordt verwacht dat we alles tegelijk kunnen. In een mooi, schoon en opgeruimd huis wonen. Een perfecte vrouw of vriendin zijn.  Een voorbeeldige collega, een supermom, huishoudster. Een opleiding volgen. Een goede vriendin die een luisterend oor biedt waar nodig, een goede dochter en dan wordt er bovenal ook nog verwacht dat we echt genoeg rust nemen en tijd voor onszelf inplannen. Ehhh… hoe dan?!

Toen Thijs net geboren was, heb ik een poging gedaan om aan bovenstaande plaatje te voldoen. Als ik er nu op terug kijk krijg ik bijna de slappe lach! Dat ik ook maar dacht dat ik enigszins in de buurt zou komen van het zijn van een prefect mens. Want dat is eigenlijk wat ik van mezelf vroeg. Hilarisch! Nu leer ik steeds meer afstand te nemen van de dingen die moeten en vooral te kijken naar de dingen die ik wil. Denk ik over twintig jaar nog aan mijn perfect opgevouwen was of aan mijn gezellige uren met mijn gezin?!

Zo ook met bekkenklachten… Waar wil ik mijn energie aan besteden? Heel fijn een stofzuigsessie met als toetje last hebben van mijn bekken of met Thijs op de grond spelen en last hebben van mijn bekken? Kan het niet beide doen…De keuze is snel gemaakt! Genieten van mijn gezin! Van Thijs, want het cliché is zo waar… Ze worden zo snel groot!

Jep… loslaten is het sleutelwoord!

5 comments

  1. esther says:

    Loslaten… ik ken het woord heel erg goed maar o wat is dat moeilijk zeg. Ik heb vanaf week 14 van mijn zwangerschap bekkeninstabiliteit gehad.
    Ik werk in de verpleging en vanaf week 18 kwam ik al volledig bij huis. Ik kon bijna geen stap verzetten en kon alleen met de auto op het werk komen met cruise control. Ik mocht van de verloskundigen niet meer werken en ook niet meer auto rijden. Vanaf week 20 zat ik voor lange afstanden in een rolstoel, vreselijk vond ik het. Ik was 22 en geen oud wijf,, zo voelde ik me wel. Vanaf week 25 kon ik ook alleen nog maar met krukken in huis lopen. Ik ben altijd heel perfectionistisch en ondernemend en soms ook best wel eigenwijs. Dit maakte het voor mij heel moeilijk om van alles los te laten. Ik kon mijn huishouden niet doen, ik kon niet werken, ik kon niet autorijden.. ik zat gewoon opgesloten in huis. Ik kreeg vanaf week 25 een bed in de kamer en sliep vanaf week 30 volledig beneden. Vreselijk vond ik dat, ik deed ’s nachts ook geen oog dicht van de pijn. Ik was mezelf niet meer. in het ziekenhuis heb ik vaak aangegeven dat ik het niet meer trok,zowel lichamelijk maar ook geestelijk niet. Als ik ’s morgens wilde ontbijten dan moest ik mijn ontbijt opeten in de vensterbank van de keuken omdat ik niet terug naar bed kon lopen zonder de krukken. Ik kreeg alleen hulp in de huishouding van familie en verder niks. De laatste weken kon ik mezelf ook niet meer alleen wassen of douchen, mijn man moest me helpen. Maar in het ziekenhuis bleven ze ondanks volhouden dat het beter was als de kleine tot week 39 zou blijven zitten. Dit is uiteindelijk ook gebeurd, maar ik was compleet uitgeput en niet alleen ik ook mijn man en naaste familie. Ik snap nog steeds niet waarom ze de kleine niet met 38 week heb gehaald. Ik zat aan de tramadol om ’s nachts dan in elk geval minder pijn te hebben, leek me niet echt gezond voor de baby. Nu is het 7 weken na mijn bevalling. De eerste 3 weken heb ik hulp gehad, ik kon mijn zoontje niet alleen verzorgen. Ik kan me nu overdag redden met de verzorging voor hem, daar ben ik heel blij om. Verder is het echt nog waardeloos, ik kan maar 10 minuten achtereen lopen, heb hele dagen spierpijn en mijn conditie is 0,0.
    Het zal nog veel tijd nodig hebben, ik geniet enorm van mijn ventje, maar wat is het frustrerend als dingen zo moeilijk gaan.
    Er is inderdaad maar 1 woord,, loslaten!
    Maar echt wat is dat moeilijk

    • Stefanie says:

      Hi Esther,

      Dank je voor het delen van je verhaal. Erg vervelend voor je dat je nu nog steeds zo’n last hebt. Ik hoop dat er sng verbetering in komt. Heb je therapie gehad?
      Wat je noemt over de tramadol had ik m.b.t. Paracetamol. Op advies van de gynaecoloog en huisarts ben ik vier keer per dag twee paracetamol gaan gebruiken, acht per dag dus. Ik heb daar erg veel moeite mee gehad want het leek me niet goed voor de baby. Maar zonder was niet vol te houden.
      Bizar eigenlijk dat er geen gezinshulp mogelijk is. Want inderdaad… Je ontbijtje vervoeren of een glas water pakken lukt gewoonweg niet :-S en erg fijn dat familie en vrienden willen helpen, maar ik voelde me toch altijd bezwaard (ook ik ben erg perfectionistisch en behoorlijk eigenwijs 😉 )
      Ik ben blij voor je dat je nu wel voor je zoontje kunt zorgen, dat lijkt me erg moeilijk. Als je met moeder geworden bent, dat je niet kunt genieten van je kleintje.
      Ik kan na tien maanden gelukkig eindelijk zeggen dat het goed met me gaat. Soms last van mijn stuitje maar dat is alles. Ik hoop dat jij dat ook snel mag gaan ervaren… En ik wens je veel sterkte met het herstel. Geniet van je kleine successen! Dat heeft mij erg geholpen (zo heb ik pas enorm genoten van het moment dat ik de trap weer op kon rennen!). Mocht je behoefte hebben om te spuien, je verhaal te vertellen, dan kan je me eventueel ook mailen.

      Groetjes Stefanie

  2. esther says:

    Hoi Stefanie,

    Wat fijn dat jij je weer de oude voelt op af en toe pijn bij je stuitje na. Ik weet dat het een lange weg gaat worden..ook al hoopte ik dat het sneller zou gaan. Ik werk in de verpleging en ik vind het vreselijk dat ik straks na mijn verlof niet gelijk lekker aan het werk kan. Ik heb dat zo gemist. Maar ik moet straks ook weer een heleboel dingen opnieuw laten toetsen etc.
    Ik geniet wel heerlijk van mijn ventje hoor. T is echt een schatje en kan uren naar hem kijken als hij ligt te slapen.
    Nog een tip m.b.t. je stuitje.. laat hem eens recht zetten bij de fysio. Wil nog wel eens helpen. Je stuitje kan vaker scheef komen te staan.

    Groetjes Esther

    • Stefanie says:

      Hi Esther,

      Dank je voor de tip! Ik zal het eens nagaan. Ik ben nu bezig met acupunctuur. Dat voornamelijk om mijn hormoonhuishouding weer in balans te brengen. Ik moet zeggen dat het nu echt goed gaat. Soms gevoelig, maar ik weet na mijn ervaringen precies wat ik kan doen om de klachten te verlichten 😉 en niet teveel zitten… dat blijft.

      Groetjes Stefanie

Geef een reactie