Ik schiet in mijn angst, bang voor bekkenpijn bij mijn tweede zwangerschap.

Deze blog schreef ik een paar dagen nadat ik wist dat ik zwanger was. Het is dus inmiddels weer een tijdje geleden.

Angst voor tweede zwangerschap
Ik schiet in mijn angst…Precies een week geleden begon de vermoeidheid, toen kwam er bij dat ik me ’s avonds misselijk voelde en om het vermoeden compleet te maken, ik had geen trek meer in koffie na het avondeten terwijl dat bakje koffie me normaliter heilig is! Exact twee weken geleden hebben mijn lieve man en en ik een gesprek gehad over een tweede kindje, veel twijfel, een weekend van emoties (vooral veel angst en confrontatie met mijn ontwikkelpunten en angsten aan mijn kant) en een blijde beslissing om er voor te gaan! Dat de bekkenklachten in alle hevigheid terug kunnen komen,  ja.. daar hou ik rekening mee. Maar zou dat erger zijn dan een kinderwens m.b.t. een tweede kindje die nooit meer in vervulling zou gaan? Zeker niet!!!Nu vier dagen geleden waren de symptomen zo sterk dat ik dacht… nee t zal toch zeker niet? En verschillende testen bevestigden mijn vermoeden! Wij verwachten ons tweede kindje!!! Helemaal happy, op een roze wolk, in de zevende hemel! Ik kon de hele wereld aan!

De bekkenklachten zijn terug
Tot vandaag, vannacht een steek in mijn been, vanochtend minder goed kunnen lopen en vanmiddag vroeg ik me bezorgd af of ik wel zelfstandig thuis zou kunnen komen vanuit werk. Vanochtend getwijfeld of ik wel op kantoor moest werken, toch weer de belangen van de organisatie voor mijn eigen belangen laten gaan (bewuste keuze, nu realiseer ik me enorm van mijn keuze een keuze is voor de pijn van het ‘falen’ -zoals ik het voor mezelf zie – ontwijk. Niet bedenk ‘wat is goed voor mij?’ Maar ‘ik denk dat de organisatie dit en dit van mij verwacht’). Ik voel me ontzettend zenuwachtig onder deze conclusie. Wil er graag iets mee doen maar weet niet hoe…

Wijze beslissing m.b.t. bekkenklachten. GRENZEN STELLEN!
Gisteren twee boeken besteld met oefeningen die me er hopelijk bij gaan helpen… Ik voel me bang, bang om niet gewaardeerd te worden, bang om iets te missen op werk, bang om de controle kwijt te raken (I know… loslaten is en blijft het sleutelwoord), bang om niet aan verwachtingen te kunnen doen, bang om niet goed voor thijs te kunnen zorgen, hem niet te kunnen knuffelen en niet met hem te kunnen spelen, bang om zijn tweede jaar te missen en de opvoeding te moeten afstaan, nu ik dit schrijf voel ik de pijn in mijn buik, een knoop en stromen de tranen over mijn wangen. Het voelt dubbel, angstig maar ook bevrijdend om het zo op te kunnen schrijven. Alsof de woorden ervoor zorgen dat ik nu echt weet wat me te doen staat.. grenzen stellen. Echt grenzen stellen en mijn waarden nastreven, genieten van mijn mannen en mijn zwangerschap en trots zijn op dat wat ik nu doe. Moeder zijn van een onzettend mooie zoon en in mij een heel mooi wondertje laten groeien. Want is er iets mooiers dan dat?

5 comments

  1. Karin says:

    Heel herkenbaar weer. Wij hebben getwijfeld over een 2 e kindje. Mijn bekken was nog niet hersteld van de eerste zwangerschap durfde ik nog een tweede keer. Ook mijn man vond het een moeilijke keus. Hij wil mij ook liever niet met pijn zien. Toch besloten voor een tweede te gaan.
    Inmiddels 12 weken zwanger en tot nog toe gaat het goed. Ik kan niet meer op de bank zitten dus hebben we een tuinstoel in de huiskamer voor mij. Van afwassen kreeg ik ook klachten. De wasbak is te laag en ik neem dan een verkeerde houding aan. Dus mijn man wast af. Etc. We proberen nu meteen activiteiten die de klachten verergeren, achterwege te laten. Hopelijk worden de klachten dan niet zo erg als de vorige keer. En hopelijk ook een sneller herstel. Ik doen mijn best me aan mijn grenzen te houden.
    Hoe gaat het nu bij jou? Zijn je angsten terecht geweest? Hopelijk niet!!

    • Stefanie says:

      Hallo Karin,

      Gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat vervelend voor je dat de klachten nu al wat erger worden.. En erg slim om goed naar je lichaam te luisteren. Dat helpt uiteindelijk het beste, ook al is het makkelijker gezegd dan gedaan 😉
      Bij mij wisselt het heel erg hoe erg de klachten zijn, maar gelukkig bij lange na niet zo erg als tijdens mijn eerste zwangerschap. Inmiddels dus niet meer aan het werk op locatie, nog wel een paar uurtjes thuis. Ik ben op dit moment mijn grenzen een beetje aan het opzoeken en merk dat dat erg goed gaat. Mijn man doet al een hele tijd een groot deel van het huishouden. Ik pak nu ook wel een de stofzuiger en ben dan erg bewust bezig met mijn houding, ik merk dat dat wel goed gaat. Maar dan moet ik niet en stofzuigen, dweilen en met Thijs spelen. Daar word ik echt te moe van en worden de klachten weer erger.

      Hoe oud is jullie eerste kindje nu?

      Groetjes Stefanie

  2. Anniek says:

    Hoi Stefanie,
    wat een herkenbaar verhaal. Ik kwam door te googlen toevallig je blog tegen, wat een herkenning. Ik heb een kleine meid van net 2 jaar oud. De pijn in mijn bekken begon met ong 20 weken zwangerschap. Met fysio ben ik door de zwangerschap gekomen en omdat ik geen werk had kon ik het rustig aan doen. Helaas is de pijn ook na de bevalling nooit helemaal weg geweest. Soms voor een tijdje ook wel – daarom uiteindelijk gestopt met fysio – maar inmiddels kan ik het toch echt niet meer negeren. De pijn is er en ik kan niet doen alsof het er niet is. Toch maar weer een afspraak bij de fysio gemaakt. We proberen al bijna een jaar weer zwanger te worden (nog zo’n frustratiepuntje haha) maar ergens in mijn achterhoofd ben ik er ook een beetje bang voor! Ik heb een kleine meid waar ik voor wil zorgen, waar ik mee wil spelen en inmiddels een baan waar ik het erg naar mijn zin heb. Grenzen aangeven is zo belangrijk hierbij! Hopelijk gaat het jou ook helpen!

    • Stefanie says:

      Hoi Anniek,

      Dank je voor je berichtje! Hoe gaat het nu bij de fysio? Heb je er baat bij? En doe je weer dezelfde oefeningen of andere? Bij mij gaat t nu op zich wel goed zolang ik mijn grenzen bewaak. Maar een stuk wijzer geworden door de ervaring 😉

      Ik vond het ook erg spannend om weer zwanger te worden, bij mij ging het erg snel dus heb ik uiteindelijk geen tijd gehad om er teveel over na te denken wat denk ik wel scheelt. Misschien dat je gevoelens mbt en volgende zwangerschap ook wel meespelen in het opnieuw zwanger worden? Stress schijnt niet goed te zijn.. ik kan in ieder geval bevestigen dat het bij een volgende zwangerschap niet hetzelfde hoeft te gaan. Bij mij zijn de klachten echt een stuk minder nu doordat ik veel beter naar mijn lichaam luister en beter weet wat wel en niet goed voor mij is. Ook heb ik hard aan mijn persoonlijke ontwikkeling gewerkt wat me erg geholpen heeft. Ik hoop dat jij ook een fijnere zwangerschap mag beleven als het zo ver is!

      Groetjes Stefanie

      • Anniek says:

        Hi Stefanie,
        hele late reactie want ik kon niet meer terug vinden waar ik wat geschreven had. Ik las dat jij inmiddels bevallen bent. Gefeliciteerd! Ik hoop dat alles goed gaat! Ik ben zelf nu 33 weken zwanger. In het begin werden de bekkenklachten minder, ben zelfs even gestopt met fysio, wat was dat fijn. Maar vanaf week 15 kwam het langzaam weer terug. Al is de pijn nu wel anders dan bij mijn vorige zwangerschap. Het is nog steeds erg goed opletten wat ik doen. Soms baal ik ervan, soms kan ik er ook (een beetje) om lachen. Zorgen voor mijn dochter gaat nog wel, al zit de speeltuin er voorlopig even niet in (ik ben bijna blij dat het zulk slecht weer is haha). Ben benieuwd hoe het na de bevalling zal zijn. Hoe gaat dat bij jou?

Geef een reactie