Bekkenklachten, 20 weken zwanger, de balans opmaken!

Hoe is mijn ervaring met mijn tweede zwangerschap tot nu toe?

Geen bekkenband en geen krukken!
Morgen zitten we alweer op de helft, 20 weken. Nog steeds loop ik zonder krukken en zonder bekkenband. Wel flink wat stappen terug moeten doen, minder werken, huishouden ligt nu bij manlief en wat vaker mijn moeder inschakelen om zich te ontfermen over een kleine stuiterbal. Daarnaast zeg ik wat vaker nee op gezellige plannen (en minder gezellige ), zodat ik wat meer kan rusten. Kortom, ik vraag een stuk minder van mezelf en luister beter naar de signalen van mijn lichaam.

Begeleiding door psychotherapeut, een ommezwaai in mijn mindset!
Wat me hierin heel erg heeft geholpen is de begeleiding van een psychotherapeut. Zij heeft me geleerd de bekkenklachten te zien als één van de vele onderdelen van mij. Dus dat ik zie dat ik niet alleen bekkenklachten ben. En dat ik niet minder waard ben omdat ik bekkenklachten heb en dat het niet erg is dat ik niet alles kan doen. Dat is namelijk hoe het voor mij wel eens voelde. Vaak voelde. Als falen. Bang de waardering te missen van anderen als ik mijn grenzen en behoeften duidelijk aangaf. En het niet willen accepteren dat de klachten er zijn en om die reden keihard tegenaan schoppen. Lees:niet naar mijn lichaam luisteren en mijn grenzen flink overschrijden. Stap voor stap zie ik hierin verbetering.

Bekkenklachten, 20 weken zwanger, de balans opmaken!

Naast de begeleiding en meer rust nemen helpt het me ook erg om te proberen (echt…. oefening baart kunst en ook ik heb nog veel oefening nodig ) om in het hier en nu te blijven. Ik weet nu niet hoe de dag van morgen eruit ziet en dat zien we morgen wel weer. Natuurlijk heb ik wel eens een ‘terugval’ , een baal moment, even flink uithuilen, boos worden, er over praten en lekker zeuren en dan mezelf herpakken en de aandacht weer op het hier en nu vestigen. Dan heb ik gewoon even behoefte aan een bemoedigende ‘ik vind het erg vervelend voor je lieverd!’ van mijn man of een vriendin en dan kan ik er weer tegenaan.

Moederschap, zwangerschap èn bekkenklachten.
Waar ik op dit moment wel heel erg veel moeite mee heb is dat de combinatie van zwangerschap, bekkenklachten en moederschap me soms zwaar valt. Ik ben erg moe door de zwangerschap en heb daardoor sneller last van mijn bekken. Thijs is nu bijna een week ziek en ik merk dat dat opbreekt. ’s nachts is hij veel wakker en wil hij bij me liggen. Zoals je zult begrijpen wil ik graag voor hem zorgen een hem troosten. Afgelopen nacht had ik zoveel last van mijn bekken dat hij eigenlijk niet bij me kon liggen. Bij iedere beweging trok er een enorme pijnscheut door mijn lichaam. Dit is precies waar ik aan het begin van mijn zwangerschap zo bang voor was. Ik merkte wel dat het me hielp om er aan te denken dat de situatie nu niet anders is en gelukkig is mijn man er ook om voor Thijs te zorgen ’s nachts, maar ik kan Thijs op zo’n moment niet bieden wat ik zou willen qua troosten.

Doordat ik nu veel thuis ben merk ik dat de beweging ook af neemt. Terwijl ik weet hoe belangrijk dat is. Want van de hele dag liggen en zitten wordt geen enkel lichaam beter denk ik zo! Dus nu een paar dagen gefietst. Wat erg goed gaat. Lopen gaat echt stukken minder goed, maar goed… met dit lekkere weer is een klein fietstochtje geen straf 

Voor mij is dit een nieuw leermoment, een moment om ook dan in het hier en nu te zijn en los te laten. Nog steeds af en toe zoeken naar balans, maar ik vind steeds beter mijn weg in het land der bekkenklachten.

Straks na mijn verlof zal ik me waarschijnlijk gaan oriënteren op een baan dichterbij huis. Zodat de reistijd me ook niet zo opbreekt. Iedere dag minimaal 2,5 uur reizen is teveel…

Na de geboorte van ons tweede wondertje
Waar ik de laatste dagen wel ook veel aan dacht is of ik dit hierna nog een keer zou willen doen, ik weet het niet… als we straks twee mooie gezonde kindjes hebben ben ik blij. Maar je weet maar nooit, wellicht over een paar jaar. Het herstel in het ziekenhuis verliep voor deze zwangerschap erg goed. Ook daar heb ik nog heel veel vertrouwen in voor straks na de bevalling. Ik denk dat met voldoende rust en de juiste oefeningen en begeleiding de klachten weer net zo goed zullen afnemen als voor mijn zwangerschap. Ook denk ik dat de wetenschap dat de klachten niet meteen weg zullen zijn na de bevalling me zal helpen om realistisch te kunnen blijven kijken naar wat haalbaar is en wat niet en daarmee mijn grenzen goed te kunnen bewaken.

Groetjes Stefanie

P.s. Wil jij jouw verhaal delen? Laat een berichtje achter! Of stuur een mail naarstefanieveld@gmail.com

Geef een reactie